Monday, March 10, 2008

ความรู้สึกแบบนี้อีกแล้ว

ตัดสินใจมานานแล้วว่า ปิดเทอมนี้จะใช้เวลาตลอดสามเดือนมาทำงานที่อเมริกา
สามเดือนมันแป๊บเดียว นั่นคือความรู้สึกแรก ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็กลับแล้ว

แต่มาถึงวันที่เราต้องเดินแยกออกมาจากคนที่เรารัก ทำไมรู้สึกไม่อยากจากเค้าไปไหน
ยิ่งรู้ว่าเค้าทุกข์มากกว่าเราแค่ไหนที่เราต้องจากกัน ก็ยิ่งทำให้เราต้องเป็นห่วงเค้า ความคิดเรื่องเค้าแทรกเข้ามาในหัวทุกครั้งที่เรานั่งคิดอะไรอยู่คนเดียว
ห่วงทุกช่วงเวลาจริงๆ ห่วงว่าตอนนี้เค้าจะมีกะจิตกะใจทำงานรึป่าว
เพราะเราเองยังลำบากกับเรื่องนี้เลย

อาจจะฟังดูน้ำเน่า แต่การจากกันครั้งนี้มันเตือนให้เรารู้อีกครั้งว่า
เรารักและต้องการเค้ามากแค่ไหน

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าเราจะเอาแต่ใจ และไม่สนความรู้สึกเค้า
ความคิดระแวงว่ารักน้อยลงหรือไม่ก็เกิดขึ้น แต่ตอนนี้คำตอบมันชัดเจนมาก ๆ

สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คงมีแค่บอกความรู้สึกในใจที่เรามีให้เค้าได้รู้ ไม่ว่าจะผ่านเสียงหรือตัวอักษร
ดีกว่ามาเสียใจภายหลัง ที่ไม่ยอมบอกความรู้สึกออกไป
ให้เวลาตลอดสามเดือนนี้เปลี่ยนแปลงความเหงา ความว้าเหว่ เป็นพลังฮึดสู้ ให้เราทำทุกอย่างให้เต็มที่
เพื่อเราจะได้กลับมาเจอกันอีกครั้งให้ไวที่สุด

รักเธอ

Sunday, December 30, 2007

when you are away, my dear

หลายครั้งเรามักดูเหมือนจะชินชากับแฟน
เค้าน้อยใจเสมอที่ดูเหมือนเราไม่มีความสุขเวลาอยู่กับเค้า
ในขณะที่เราไม่เคยมีคำถามพวกนี้เลย เพราะเค้าแสดงออกอยู่เสมอว่าเราสำคัญแค่ไหน
เรามั่นใจในตัวเค้ามากๆ

อยากบอกว่า เราเป็นคนนิ่งๆ ไม่ชอบแสดงออกอย่างงี้จริงๆ
ไม่เพียงแค่กับแฟน แต่กับเพื่อนๆเราก็ยังเป็นแบบนี้
ชอบทำเฉยๆ ไม่สนใจ มีฟอร์มไปงั้นแหละ
จริงๆแล้วห่วงจะตาย อยากได้ความสนใจด้วยซ้ำไป
แต่ปากแข็ง กลัวเสียฟอร์ม

หลายครั้งก็ถามตัวเองว่า เราแคร์ เรารักคนกลุ่มนั้นจริงๆหรือเปล่า
ที่ไม่สนอาจเป็นเพราะเราไม่รักเค้าจริงๆก็ได้

แต่เราจะได้คำตอบเสมอเมื่อเราต้องอยู่ห่างจากพวกเค้า
เรารู้เลยว่าพวกเค้าสำคัญกะเรามากแค่ไหน

วันนี้ เพิ่งจะผ่านไปได้แค่วันเดียวที่เค้าต้องเดินทางไปเที่ยวกับครอบครัว
ได้คุยกันบ้างครั้งคราวทางโทรศัพท์
ช่วงแรกเหมือนเป็นฝ่ายเค้าที่พยายามติดต่อมา
แต่เราก็ไม่กล้าโทรไป เพราะกลัวเค้าจะเสียค่าโทรแพง
พอเอาเข้าจริงก็อยากคุยมากๆ

อยากบอกว่าอย่าน้อยใจเลยหากบางครั้งที่เราดูเหมือนไม่แคร์
แต่เราก็แบบนี้แหละ เขินกะการแสดงความรัก ความเป็นห่วงซึ่งๆหน้า
ยังไงการที่เธอไม่อยู่ครั้งนี้ มันเตือนให้เราได้รู้ว่าเรารักเธอมากแค่ไหน
จากวันแรกที่รู้จัก จนถึงวันนี้ ไม่ได้รักเธอน้อยลงเลยนะ
และเชื่อว่าจะเป็นอย่างนี้ไปอีกนาน

Monday, December 24, 2007

การเมืองไทย

ช่วงนี้ไม่มีอะไรจะเป็น topic ใหญ่โตไปกว่าผลการเลือกตั้ง
ครั้งนี้เรากระตือรือร้นไปเลือกตั้งมาด้วย ถึงแม้การเลือกตั้งครั้งสองครั้งก่อนจะไม่ได้สนใจเลยก็ตาม

บ้านเมืองจะเป็นยังไงต่อไปนะ
อยากรู้จัง...
อะไรที่ดูเหมือนจะง่ายๆ แต่ก็กลายเป็นเรื่องยาก
ทำไมคนเราไม่ยอมซักนิดซักหน่อยนะ เพื่อที่จะให้อะไรๆหลายๆอย่างมันราบรื่น
ยิ่งเราโตขึ้นเท่าไหร่ สิ่งเหล่านี้ดูใกล้ตัวเรามากขึ้นเท่านั้น
เราต้องสนใจการเมืองมากขึ้น
หากเราได้คนไม่ดีมาปกครองประเทศ เราก็จะตกในที่นั่งลำบาก
ยากที่จะหาคนดีร้อยเปอร์เซนต์ แต่อย่างไรก็ต้องมีคนดีที่สุด
จริงไหม

ช่วงนี้รู้สึกดีที่ไม่มีสอบ ว่างยาวเลยล่ะ
ชดเชยกับงานที่ต้องส่งอาจารย์ตลอดเทอม
ขอหน่อยละกันที่ช่วงสอบเราจะว่างบ้าง
ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาของปีที่เรารอคอยมากที่สุด
เป็นช่วงเวลาของเทศกาล อากาศเย็นๆ ไฟตามถนนในช่วงค่ำคืน
ได้อยู่กับแฟนที่เรารัก กับเพื่อนที่เรารัก มีความสุขเป็นที่สุด

อยากบอกที่รักว่าอย่าคิดมากเลยนะครับ
หลายครั้งที่ดูชินชา ดูเหมือนจะไม่รัก จริงๆแล้วข้างในมีความรู้สึกมากมายซ่อนอยู่
ไม่รู้สิ เราไม่ชินเลยกับการพูดว่าเรารู้สึกดีกับเขามากแค่ไหน
เป็นคนปากไม่ตรงกับใจ
ปากพูดทำร้ายจิตใจไปงั้นแหละ แต่จริงๆแล้วในใจคิดห่วงอยู่มากมาย
เข้าใจผมด้วยนะครับ

วันนี้พรั่งพรูมามากแล้ว
ไปก่อนดีกว่า

Wednesday, September 19, 2007

สอบ

มีคนเค้ามาเหน็บแนมว่าอัพไดไปสองครั้งแล้ว ไม่เห็นเราไปเม้นอะไรบ้างเลย
ตอนนี้ไปเม้นแล้วนะ ที่รัก

ช่วงนี้สอบ
ไม่ได้สอบอย่างเดียวด้วย
แต่ต้องเคลียร์ paper ทั้งหลายให้ทันก่อนสอบเสร็จ

มีอะไรให้อ่านเยอะแยะทีเดียว เพราะเทอมนี้เรียนแต่นิยาย
แต่รู้ว่า ยังไงๆก็อ่านไม่จบแน่ๆ
คงต้องหาอ่านตาม sparknotes แก้ขัดไปก่อนล่ะมั้ง

ในเมื่อมันอยู่ในเนต ถ้าไม่ปรินท์ออกมาก็คงหยิบอ่านลำบาก
แต่เราเลือกที่จะอยู่กับคอม เพราะขี้เหนียวหมึก
ประหยัดมั้ยล่ะ ทีเรื่องอย่างนี้ประหยัดขึ้นมาเชียว


อดทนนิดเดียว จะอิสระแล้ว
ปิดเทอมนี้ไม่มีโครงการอะไรจริงจัง
นอกจากพาที่รักลงไปเที่ยวใต้ และทำงานบอล

เฮ้อออออ อิจฉาคนที่ว่างๆจัง
อยากทำอะไรก็ได้ทำ อยากนอน หรืออยากหายไปไหนไกลๆนานๆ

เอาล่ะ
ไปอ่านหนังสือต่อดีกว่า

Tuesday, August 28, 2007

สงสัย

ช่วงนี้ฝนตกเกือบทุกวัน
จริงๆมันก็เป็นแบบนี้มาเป็นเดือนๆแล้วนะ

เหงาจังเวลาฝนตก
อยากอยู่บนเตียงนุ่มๆ กับคนที่เรารัก
นอนดูดีวีดีกัน
คงมีความสุขน่าดู

ช่วงนี้ผันตัวเองมาเสพศิลป์ด้วยการดูละครมากขึ้น
ละครในที่นี้ไม่ใช่ละครน้ำเน่าหลังข่าวนะ
แต่หมายถึง ละครเวทีตะหาก

จะใช้คำว่าผันตัวเองคงไม่ได้
เพราะเราก็ดูละครเวทีอยู่เรื่อยๆทุกครั้งที่มีโอกาส
แค่ช่วงนี้มีละครให้ดูเยอะมาก
มากจนเก็บเงินไม่ทันเลยแหละ

เพิ่งไปดูลูกคุณหลวงมา
สนุกดี แต่เสียดายที่ไปดูสาย
ไปถึงมันก็จบครึ่งแรกแล้ว

ไม่เป็นไรๆ
ยังมีละครอักษร นิเทศ
บัลลังก์เมฆ และ CATS ให้แก้ตัวอีก



ตื่นเต้นจัง...

Saturday, July 28, 2007

An Endless Torture

สอบเสร็จแล้ว
เย้ๆ ....

ตามด้วยวันหยุดอีก 4 วันติดกัน
เย้ๆ ...

พ่อแม่บินมาเยี่ยมและจะได้ไปเดิน shopping ด้วยกัน
เย้ๆ ...

จะได้มีเวลากับที่รักของเราเต็มที่
เย้ๆ ...

แต่ความสุขจากทุกอย่างข้างต้นต้องพังทลายลง
เพราะ paper 3 วิชามี due ส่งงานวันพุธนี้น่ะสิ

และนับจนวินาทีนี้ ยังไม่มีความคืบหน้าไดๆทั้งสิ้น

จะว่าไปแล้ว เราจะปลีกตัวไปทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ
แต่ไปแล้ว ความรู้สึกกังวลมันตามติดไปด้วยนี่สิที่ทำให้ไม่มีความสุขเท่าไรนัก

anyway
ชั้นจะให้กำลังใจตัวเอง
และหวังว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยและเข้าที่เข้าทางจนได้

เชื่อเจ้สิ อิอิ

Friday, July 20, 2007

ทำไมเป็นคนแบบนี้

จะสอบอีกแล้ว
จริงๆ
ไม่ได้โกหกหรอก

ไม่เชื่อช่ายมะว่าจะสอบ

อันนี้ฉันเข้าใจ

มีใครที่ไหน
วันจันทร์นี้จะสอบอยู่แล้ว
ต้องจบนวนิยายอังกฤษยุคศตวรรษที่ 19 สองเล่ม
ซึ่งขณะยังไม่จบซักกะเล่ม
Jane Austen กะ Charles Dickens น่ะหรอ เบๆ
เสาร์- อาทิตย์ ก็ทัน

มีใครที่ไหน
อาทิตย์หน้าจะสอบอยู่แล้ว
ยังเห็นเดินไปเดินมาตามสยามอยู่เลย

มึงว่างมากช่ายมั้ย

ไป ไป
ไปอ่านหนังสือ ป๊ายยยยยย