ความรู้สึกแบบนี้อีกแล้ว

ตัดสินใจมานานแล้วว่า ปิดเทอมนี้จะใช้เวลาตลอดสามเดือนมาทำงานที่อเมริกา
สามเดือนมันแป๊บเดียว นั่นคือความรู้สึกแรก ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็กลับแล้ว

แต่มาถึงวันที่เราต้องเดินแยกออกมาจากคนที่เรารัก ทำไมรู้สึกไม่อยากจากเค้าไปไหน
ยิ่งรู้ว่าเค้าทุกข์มากกว่าเราแค่ไหนที่เราต้องจากกัน ก็ยิ่งทำให้เราต้องเป็นห่วงเค้า ความคิดเรื่องเค้าแทรกเข้ามาในหัวทุกครั้งที่เรานั่งคิดอะไรอยู่คนเดียว
ห่วงทุกช่วงเวลาจริงๆ ห่วงว่าตอนนี้เค้าจะมีกะจิตกะใจทำงานรึป่าว
เพราะเราเองยังลำบากกับเรื่องนี้เลย
อาจจะฟังดูน้ำเน่า แต่การจากกันครั้งนี้มันเตือนให้เรารู้อีกครั้งว่า
เรารักและต้องการเค้ามากแค่ไหน
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าเราจะเอาแต่ใจ และไม่สนความรู้สึกเค้า
ความคิดระแวงว่ารักน้อยลงหรือไม่ก็เกิดขึ้น แต่ตอนนี้คำตอบมันชัดเจนมาก ๆ

สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คงมีแค่บอกความรู้สึกในใจที่เรามีให้เค้าได้รู้ ไม่ว่าจะผ่านเสียงหรือตัวอักษร
ดีกว่ามาเสียใจภายหลัง ที่ไม่ยอมบอกความรู้สึกออกไป
ให้เวลาตลอดสามเดือนนี้เปลี่ยนแปลงความเหงา ความว้าเหว่ เป็นพลังฮึดสู้ ให้เราทำทุกอย่างให้เต็มที่
เพื่อเราจะได้กลับมาเจอกันอีกครั้งให้ไวที่สุด

รักเธอ