when you are away, my dear

หลายครั้งเรามักดูเหมือนจะชินชากับแฟน

เค้าน้อยใจเสมอที่ดูเหมือนเราไม่มีความสุขเวลาอยู่กับเค้า
ในขณะที่เราไม่เคยมีคำถามพวกนี้เลย เพราะเค้าแสดงออกอยู่เสมอว่าเราสำคัญแค่ไหน
เรามั่นใจในตัวเค้ามากๆ

อยากบอกว่า เราเป็นคนนิ่งๆ ไม่ชอบแสดงออกอย่างงี้จริงๆ
ไม่เพียงแค่กับแฟน แต่กับเพื่อนๆเราก็ยังเป็นแบบนี้
ชอบทำเฉยๆ ไม่สนใจ มีฟอร์มไปงั้นแหละ
จริงๆแล้วห่วงจะตาย อยากได้ความสนใจด้วยซ้ำไป
แต่ปากแข็ง กลัวเสียฟอร์ม

หลายครั้งก็ถามตัวเองว่า เราแคร์ เรารักคนกลุ่มนั้นจริงๆหรือเปล่า
ที่ไม่สนอาจเป็นเพราะเราไม่รักเค้าจริงๆก็ได้

แต่เราจะได้คำตอบเสมอเมื่อเราต้องอยู่ห่างจากพวกเค้า
เรารู้เลยว่าพวกเค้าสำคัญกะเรามากแค่ไหน

วันนี้ เพิ่งจะผ่านไปได้แค่วันเดียวที่เค้าต้องเดินทางไปเที่ยวกับครอบครัว
ได้คุยกันบ้างครั้งคราวทางโทรศัพท์
ช่วงแรกเหมือนเป็นฝ่ายเค้าที่พยายามติดต่อมา
แต่เราก็ไม่กล้าโทรไป เพราะกลัวเค้าจะเสียค่าโทรแพง
พอเอาเข้าจริงก็อยากคุยมากๆ

อยากบอกว่าอย่าน้อยใจเลยหากบางครั้งที่เราดูเหมือนไม่แคร์
แต่เราก็แบบนี้แหละ เขินกะการแสดงความรัก ความเป็นห่วงซึ่งๆหน้า
ยังไงการที่เธอไม่อยู่ครั้งนี้ มันเตือนให้เราได้รู้ว่าเรารักเธอมากแค่ไหน
จากวันแรกที่รู้จัก จนถึงวันนี้ ไม่ได้รักเธอน้อยลงเลยนะ
และเชื่อว่าจะเป็นอย่างนี้ไปอีกนาน

การเมืองไทย

ช่วงนี้ไม่มีอะไรจะเป็น topic ใหญ่โตไปกว่าผลการเลือกตั้ง
ครั้งนี้เรากระตือรือร้นไปเลือกตั้งมาด้วย ถึงแม้การเลือกตั้งครั้งสองครั้งก่อนจะไม่ได้สนใจเลยก็ตาม

บ้านเมืองจะเป็นยังไงต่อไปนะ
อยากรู้จัง...
อะไรที่ดูเหมือนจะง่ายๆ แต่ก็กลายเป็นเรื่องยาก
ทำไมคนเราไม่ยอมซักนิดซักหน่อยนะ เพื่อที่จะให้อะไรๆหลายๆอย่างมันราบรื่น
ยิ่งเราโตขึ้นเท่าไหร่ สิ่งเหล่านี้ดูใกล้ตัวเรามากขึ้นเท่านั้น
เราต้องสนใจการเมืองมากขึ้น
หากเราได้คนไม่ดีมาปกครองประเทศ เราก็จะตกในที่นั่งลำบาก
ยากที่จะหาคนดีร้อยเปอร์เซนต์ แต่อย่างไรก็ต้องมีคนดีที่สุด
จริงไหม

ช่วงนี้รู้สึกดีที่ไม่มีสอบ ว่างยาวเลยล่ะ
ชดเชยกับงานที่ต้องส่งอาจารย์ตลอดเทอม
ขอหน่อยละกันที่ช่วงสอบเราจะว่างบ้าง
ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาของปีที่เรารอคอยมากที่สุด
เป็นช่วงเวลาของเทศกาล อากาศเย็นๆ ไฟตามถนนในช่วงค่ำคืน
ได้อยู่กับแฟนที่เรารัก กับเพื่อนที่เรารัก มีความสุขเป็นที่สุด

อยากบอกที่รักว่าอย่าคิดมากเลยนะครับ
หลายครั้งที่ดูชินชา ดูเหมือนจะไม่รัก จริงๆแล้วข้างในมีความรู้สึกมากมายซ่อนอยู่
ไม่รู้สิ เราไม่ชินเลยกับการพูดว่าเรารู้สึกดีกับเขามากแค่ไหน
เป็นคนปากไม่ตรงกับใจ
ปากพูดทำร้ายจิตใจไปงั้นแหละ แต่จริงๆแล้วในใจคิดห่วงอยู่มากมาย
เข้าใจผมด้วยนะครับ

วันนี้พรั่งพรูมามากแล้ว
ไปก่อนดีกว่า

สอบ

มีคนเค้ามาเหน็บแนมว่าอัพไดไปสองครั้งแล้ว ไม่เห็นเราไปเม้นอะไรบ้างเลย
ตอนนี้ไปเม้นแล้วนะ ที่รัก

ช่วงนี้สอบ
ไม่ได้สอบอย่างเดียวด้วย
แต่ต้องเคลียร์ paper ทั้งหลายให้ทันก่อนสอบเสร็จ

มีอะไรให้อ่านเยอะแยะทีเดียว เพราะเทอมนี้เรียนแต่นิยาย
แต่รู้ว่า ยังไงๆก็อ่านไม่จบแน่ๆ
คงต้องหาอ่านตาม sparknotes แก้ขัดไปก่อนล่ะมั้ง

ในเมื่อมันอยู่ในเนต ถ้าไม่ปรินท์ออกมาก็คงหยิบอ่านลำบาก
แต่เราเลือกที่จะอยู่กับคอม เพราะขี้เหนียวหมึก
ประหยัดมั้ยล่ะ ทีเรื่องอย่างนี้ประหยัดขึ้นมาเชียว


อดทนนิดเดียว จะอิสระแล้ว
ปิดเทอมนี้ไม่มีโครงการอะไรจริงจัง
นอกจากพาที่รักลงไปเที่ยวใต้ และทำงานบอล

เฮ้อออออ อิจฉาคนที่ว่างๆจัง
อยากทำอะไรก็ได้ทำ อยากนอน หรืออยากหายไปไหนไกลๆนานๆ

เอาล่ะ
ไปอ่านหนังสือต่อดีกว่า

สงสัย

ช่วงนี้ฝนตกเกือบทุกวัน
จริงๆมันก็เป็นแบบนี้มาเป็นเดือนๆแล้วนะ

เหงาจังเวลาฝนตก
อยากอยู่บนเตียงนุ่มๆ กับคนที่เรารัก
นอนดูดีวีดีกัน
คงมีความสุขน่าดู

ช่วงนี้ผันตัวเองมาเสพศิลป์ด้วยการดูละครมากขึ้น
ละครในที่นี้ไม่ใช่ละครน้ำเน่าหลังข่าวนะ
แต่หมายถึง ละครเวทีตะหาก

จะใช้คำว่าผันตัวเองคงไม่ได้
เพราะเราก็ดูละครเวทีอยู่เรื่อยๆทุกครั้งที่มีโอกาส
แค่ช่วงนี้มีละครให้ดูเยอะมาก
มากจนเก็บเงินไม่ทันเลยแหละ

เพิ่งไปดูลูกคุณหลวงมา
สนุกดี แต่เสียดายที่ไปดูสาย
ไปถึงมันก็จบครึ่งแรกแล้ว

ไม่เป็นไรๆ
ยังมีละครอักษร นิเทศ
บัลลังก์เมฆ และ CATS ให้แก้ตัวอีก



ตื่นเต้นจัง...

An Endless Torture

สอบเสร็จแล้ว
เย้ๆ ....

ตามด้วยวันหยุดอีก 4 วันติดกัน
เย้ๆ ...

พ่อแม่บินมาเยี่ยมและจะได้ไปเดิน shopping ด้วยกัน
เย้ๆ ...

จะได้มีเวลากับที่รักของเราเต็มที่
เย้ๆ ...

แต่ความสุขจากทุกอย่างข้างต้นต้องพังทลายลง
เพราะ paper 3 วิชามี due ส่งงานวันพุธนี้น่ะสิ

และนับจนวินาทีนี้ ยังไม่มีความคืบหน้าไดๆทั้งสิ้น

จะว่าไปแล้ว เราจะปลีกตัวไปทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ
แต่ไปแล้ว ความรู้สึกกังวลมันตามติดไปด้วยนี่สิที่ทำให้ไม่มีความสุขเท่าไรนัก

anyway
ชั้นจะให้กำลังใจตัวเอง
และหวังว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยและเข้าที่เข้าทางจนได้

เชื่อเจ้สิ อิอิ

ทำไมเป็นคนแบบนี้

จะสอบอีกแล้ว
จริงๆ
ไม่ได้โกหกหรอก

ไม่เชื่อช่ายมะว่าจะสอบ

อันนี้ฉันเข้าใจ

มีใครที่ไหน
วันจันทร์นี้จะสอบอยู่แล้ว
ต้องจบนวนิยายอังกฤษยุคศตวรรษที่ 19 สองเล่ม
ซึ่งขณะยังไม่จบซักกะเล่ม
Jane Austen กะ Charles Dickens น่ะหรอ เบๆ
เสาร์- อาทิตย์ ก็ทัน

มีใครที่ไหน
อาทิตย์หน้าจะสอบอยู่แล้ว
ยังเห็นเดินไปเดินมาตามสยามอยู่เลย

มึงว่างมากช่ายมั้ย

ไป ไป
ไปอ่านหนังสือ ป๊ายยยยยย

ไม่ชอบเลย

เคยรู้สึกอย่างนี้บ้างไหม

ไม่ชอบเป็นผู้ถูกตรวจสอบ
ทั้งๆที่เรารู้อยู่แก่ใจว่าเราไม่ได้ทำผิด
และไม่มีทางจะทำผิดแน่ๆ

เช่น
ถูกค้นกระเป๋าเวลาเข้าห้าง
หรือถูกขอดูบัตรนิสิตเวลาใช้บริการรถไฟฟ้านอกเครื่องแบบ

สิ่งแรก
เป็นเรื่องที่พอจะน่าเข้าใจ หากเราถูกกระทำด้วยความเคารพและสุภาพ
เพราะมันเป็นที่เกี่ยวกับความปลอดภัย
ดังนั้นมาตรการต่างๆจึงต้องเข้มงวด
การตอบสนองด้วยความร่วมมือที่ดี
เป็นสิ่งที่คาดหวังจากสุภาพชนเช่นเรา

แต่อย่างหลังนี่สิ
ทำเราอารมณ์เสียทุกครั้งเวลาเข้าหรือออกประตูรถไฟฟ้า
จะมีพนักงานทำหน้าเหนือกว่าวิ่งปรี่เข้ามาขอตรวจบัตร
เหมือนกับจับผู้ร้ายได้
เราอดส่งเสียง จิ๊จ๊ะ หรือทำหน้ารำคาญเป็นการตอบสนองเสียไม่ได้

เข้าใจว่าเป็นหน้าที่ของเขา
แต่ก็ควรจะเคารพเราด้วย
ไม่ใช่มาทำหน้ามีชั้นเชิงหรือเป็นต่อกับเรา
ลองมองในมุมมองเราดิ คนที่ไม่ได้หรือคิดจะโกงเค้าอ่ะ
ต้องมาเสียเวลาให้เค้าตรวจแล้ว ก็ขอให้เป็นการตรวจที่เป็นมิตรหน่อยไม่ได้หรือ

เอ.... หรือจิงๆแล้ว เค้าไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดนะ
สิ่งที่เราว่าไป คือสิ่งที่เราคิดไปเองตะหาก
แท้จิงแล้ว
สิ่งที่เราหงุดหงิดเวลาเค้าตรวจ คือเราอายที่เค้าเลือกที่จะไม่เชื่อว่าเรายังอยู่ในวัยเรียนอยู่
แต่กลับเป็นผู้ร้ายวัยทำงานที่ไม่มีปัญญาจ่ายค่ารถไฟฟ้าเต็มราคา
และยังเอาบัตรนักราคานักเรียนมาใช้อีก
ไหนจะอีคนที่ผ่านไปมาอีกล่ะ
คงมองด้วยความสงสัยว่า
อีนี่มันคงโกงเนอะ เค้าจึงเลยเรียกตรวจ
ประเด็นนี้ก็น่าคิดเหมือนกันนะเนี่ย

อย่างไรก็ตามล่ะ
เราไม่ชอบให้เค้าตรวจ
ไม่ชอบเป็นคนต้องสงสัย
ทั้งๆที่เราไม่เห็นจะน่าสงสัยตรงไหนเลย

ว่ามั้ย...

เสื่อม

เมื่อคืนได้ไปเที่ยวกลางคืนอีกครั้ง
หลังจากบ่ายเบี่ยงเพื่อนๆมาหลายเดือน และหลายครั้ง

ที่ไม่ได้อยากไปตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมานั้น
ก็ยังหาข้อสรุปให้ตัวเองไม่ได้ว่าเพราะเหตุใดกันแน่
เพียงแค่รู้สึกไม่สนุก ดึงดูดใดๆเหมือนตอนที่เพิ่งจะครบ 20 หมาดๆ

หรือว่า
เราจะเสื่อมสมรรถภาพ
เปรียบเหมือน
ชายแก่ที่ไม่คึกคักเหมือนหนุ่มๆ
ต้องพึ่ง viagra อยู่ตลอด

หรือเราไม่ได้เสื่อมหรอก
แต่เบื่อตะหาก เพราะเที่ยวแต่ที่เดิมๆมาตลอด
เจอเพลงเดิมๆ หน้าตาคนก็เดิมๆ
เหมือนผัวเบื่อเมียที่คบกันมาค่อนชีวิต


ไปเที่ยวคราวนี้ ก็สนุกดีนะ
สนุกกว่าที่คิดไว้ แต่ยังเซ็งๆอยู่นิดๆ
เห็นทีคราวหน้าจะลองเปลี่ยนไปที่อื่นบ้างดีกว่า
เผื่อกลิ่นใหม่ๆจะทำให้คึกขึ้นมาบ้าง

สุดสัปดาห์นี้ตั้งใจจะอ่านหนังสือชดเชยความขี้เกียจตลอดเดือนที่ผ่านมา
ส่งกำลังใจมาให้ผมด้วยนะคร้าบบบ
สำหรับผู้อ่านทางบ้านสามารถส่งผลโหวตว่าผมจะอ่านหนังสือได้สำเร็จรึป่าว
มาได้ที่ 1238877
กด v1 หากคิดว่า สำเร็จ
กด v2 หากคิดว่าไม่สำเร็จ
สำหรับผู้ที่ทายถุกจะได้มาทานข้าวกับผมหนึ่งมื้อ
(อยากมากันล่ะสิ แดกฟรีเนี่ย)



แล้วเจอกันนะคร้าบ
อิอิ

The Sweet Escape

My Dear,

I've been thinking for a big while about our situation.
It would be perfect if we could express our feelings in public, in a way like the others.
Sometimes, I can't stand the eyesight responds back to us when we're holding our hands or
express our affection.

Is there any way to solve this besides changing our lives nor moving abroad?
Or we have to escape from the reality?????


With love.

เปิดเทอม

หลังจากเปิดเทอมมาได้หนึ่งอาทิตย์ เริ่มเห็นอนาคตตัวเองลางๆแล้วล่ะว่าเทอมนี้จะวุ่นวายแค่ไหน

ภาระผู้แทนนิสิต นอกจากจะทำให้เรามีลู่ทางทำกินน้อยลง
เนื่องจากไม่ค่อยจะมีเวลาว่างได้ไปไหน
ยังมีส่วนให้แรงที่จะเอาไปอ่านหนังสือมันน้อยลงตามไปอีกด้วย
ผลการเรียนเทอมนี้จะเป็นไงวะเนี่ย

แต่นี่คือสื่งที่เราเลือก
คงต้องยอมรับมัน และทำให้ดีที่สุด
อย่าให้ใครมาว่าเราได้

ชีวิตช่วงนี้
ถ้ามองด้านการเรียน ก้อไม่ติดขัดอะไรหากอ่านหนังสือเสมอ
ด้านการงาน ถึงงานจะไม่ชุมมาก แต่ก็ยังพอมีตังค์ยาไส้
และอีกด้านหนึ่ง ที่เงียบมาพักใหญ่
ก็คือ ความรัก
มันสดใสกว่าครั้งไหนๆที่เคยมีมา

หวังว่ารักครั้งนี้จะเป็นรักที่ยาวนาน
เพราะคนนี้รักมากกว่าเคยรักใครมา
และดูเหมือนเค้าก็ไม่ได้รักเราน้อยไปกว่ากันเลย



จบ

กินนอนไปวันๆ

หลังจากเงียบหายไปหลายวัน วันนี้ฤกษ์ดีก้อเลยเข้ามาอัพเดทหน่อยนึง

ตอนนี้ชั้นก้อได้กลับมาพักผ่อนนอนเล่นที่บ้านไปวันๆ

ถึงแม้จะน่าเบื่อสุดๆ

แต่ก้อดี ถือเป็นการพักผ่อนไปในตัว

เพราะหลังจากนี้ไป คงมีงานรอให้สะสางมากมาย

ทั้งงานราษฎร์และงานหลวง

อบจ ก้อโทรมาจิกชั้นยิกๆอยู่ทุกวัน เห้อ....

เดือนหน้าจะได้ไปจีนแล้ว

ตื่นเต้นจัง....

ไม่เจอเค้าเป็นเดือนๆ เจอกันคราวนี้ เราคงมีความสุขมาก

ฝนก็ตกอยู่ได้ทุกวัน ยิ่งเพิ่มความเหงาเข้าไปอีก

อาทิตย์หน้าได้อยู่กับเพื่อนๆ อาการคงดีขึ้นนะ

ตอนนี้ต้องปรับตัวหน่อย

ลดการใช้จ่ายลง จะได้เที่ยวจีนสนุก

มีเงินให้ใช้จ่ายสบายมือ

แต่ก้อกลัวใจตัวเองอยู่ ปิดเทอมอย่างงี้ แถมเพื่อนๆอยู่กันพร้อมหน้า

มีหวังคงต้องมีเรื่องให้ออกไปแรดจ่ายตังค์ไม่เว้นแต่ละวัน

แล้วจะมีตังค์เหลือไปเที่ยวจีนมั้ยเนี่ย...

ตอนนี้หงุดหงิดตัวเองจังที่ไม่ค่อยได้เล่นโยคะเลย

กลับบ้านมา ก็ทัมอะไรไม่ได้

ปแถมยัง enjoy eating อีก

มีหวังน้ามหนักคงขึ้นอีกหลายโลแน่ๆ

สวัสดี..

done!!

ในที่สุดก็สอบเสร็จ
หลังจากเหนื่อยกับการอ่านหนังสือวันต่อวัน
สอบตอนเช้า...นอนตอนบ่าย...อ่านหนังสือตอนค่ำถึงตีสามตีสี่
และก็ตื่นตีห้าเพื่อมาอ่านต่อให้จบหลังจากที่ค้างไว้ในคืนที่ผ่านมา
แต่...
สุดท้ายก็อ่านไม่จบ

ตอนนี้ก็เป็นเวลาที่ได้ตามใจตัวเองซะที
อยากนอนห้าทุ่ม ตื่นสิบโมง ก็ไม่ต้องสนใจใคร
ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อย อยากทำอะไรก็ทำ
ไม่อยากทำอะไรก็พักไว้ก่อน

ปิดเทอมนี้น่าจะเป็นปิดเทอมที่คงเหงาสุดๆ
อยู่ตัวคนเดียว เกือบตลอดเวลา
ในห้องนอน ก็ไม่เหลือเมทซักคน
นอกห้องนอน เพื่อนๆก็กระจัดกระจายหายไปมีชีวิตของตัวเอง
บ้างก็ฝึกงาน บ้างก็ไปเป็นแรงงานต่างด้าว
เหลือแต่กูที่ต้องมาเตรียมงานของปีหน้าในฐานะนายกคณะที่ทิ้งงานไปไหนไม่ได้

เห้อ.....

หนำซ้ำ เค้าคนนั้นจะต้องจากกูไปอีกนับสองเดือนครึ่ง
ตอนนี้เพิ่งจะได้รู้จักกันไม่นานเอง
กูต้องคิดถึงเค้ามากๆแน่เลย
ทืี่ทนอยู่ได้เนี่ย ก็ให้ความหวังตัวเองว่าพอเค้ากลับมา
เราก็จะได้อยู่ด้วยกันมากขึ้น
คนนี้กูรักจิงนะเว่ย

วันนี้ต้องไปแล้ว
วันหลังมีไรจะมาอัพใหม่

hurray! finally I've got a blog

เย้ๆๆๆ ในที่สุดก็มีบลอกกะเค้าซักที
เห็นคนโน้นคนนี้เค้ามีกัน
ไอเราก็อยากมีบ้าง



แต่ไม่รู้ว่า
จะได้มาอัพบ่อยแค่ไหนนะเนี่ย



เชื่อว่า
บ่อยรึป่าว ไม่รู้
แต่ที่แน่ๆ คงไม่เรื่องเยอะแยะมากมาย
ตามสไตล์หนุ่มสังคม(แย่)อย่างเรา อิอิ



ถือว่าหน้านี้เป็นหน้าปฐมฤกษ์ละกัน
แต่ตอนนี้ง่วงมากๆแล้ว
เอาไว้วันหลังจะเข้าอัพเพิ่มนะ
จะทำให้มันสวยขึ้นด้วย คอยดูละกัน

...............